من چو مرد دوزخی نالیده از گرمای او

از نهیب آه من ، بیدار ماند تا سحر

آسمان ، با صدهزاران چشم شب ییمای او

تفته چون دوزخ سریرم ، هرشب ازگرمای تب

محشر کبراست گو پیکرم ، کش تاب تب

دوزخست و فکر روشن جنه الماوای او

جنت و دوزخ به یک جا گرد شد بی نفخ صور