محشر کبراست گو پیکرم ، کش تاب تب

آسمان ، با صدهزاران چشم شب ییمای او

تفته چون دوزخ سریرم ، هرشب ازگرمای تب

من چو مرد دوزخی نالیده از گرمای او

دوزخست و فکر روشن جنه الماوای او

جنت و دوزخ به یک جا گرد شد بی نفخ صور

بلعجب هنگامه بین در محشر کبرای او