از دم من شد گریزان دوزخ رشک و حسد

دوزخست و فکر روشن جنه الماوای او

جنت و دوزخ به یک جا گرد شد بی نفخ صور

بلعجب هنگامه بین در محشر کبرای او

زانکه در نگرفت با من شعله گیرای او

خون شدم دل و اندر آن هر قطره از پهناوری

قلزمی صد مرد بالا کمترین ژرفای او