هست در چشمم به از این گنبد پیروزه فام

کاذر برزین فروزان گشت از رستای او

کرده چون شاپور شاهنشاه ، شهرش را به پای

خفته چون خیام شخصی پاک در صحرای او

پهنه بجنورد و آن پیروزه گون الگای او

ای دریغا خطه کشمر که دست زرد هشت

کشته سروی ایزدی در خاک مینوسای او