پهنه بجنورد و آن پیروزه گون الگای او

کرده چون شاپور شاهنشاه ، شهرش را به پای

خفته چون خیام شخصی پاک در صحرای او

هست در چشمم به از این گنبد پیروزه فام

ای دریغا خطه کشمر که دست زرد هشت

کشته سروی ایزدی در خاک مینوسای او

وای بر من زین سفیهی وانکه بگشاید چو من