کرم بود که ببخشد به تای نان حلوا

به گرد دیگ دل ای جان چو کفچه گرد به سر

که تا چو کفچه دهان پر کنی از آن حلوا

دلی که از پی حلوا چو دیک سوخت سیاه

خموش باش که گر حق نگویدش که بده

چه جای نان ندهد هم به صد سنان حلوا