خموش باش که گر حق نگویدش که بده

که تا چو کفچه دهان پر کنی از آن حلوا

دلی که از پی حلوا چو دیک سوخت سیاه

کرم بود که ببخشد به تای نان حلوا

چه جای نان ندهد هم به صد سنان حلوا