به پیش درگه او بر زمین نهند جباه

ز جود، بارش نیسان به گاه پاداشن

ز خشم ، آتش سوزان به وقت پادافراه

شهنشهی که به هر صبح و شام شمس و قمر

شهی که روز به درگاه او غلام سپید

مهی که شام به خرگاه اوکنیز سیاه

گرفته صیت جلالش چو مهر عالمتاب