گرفته صیت جلالش چو مهر عالمتاب

به پیش درگه او بر زمین نهند جباه

شهی که روز به درگاه او غلام سپید

مهی که شام به خرگاه اوکنیز سیاه

ز حد شام و حلب تا به قندهاروهراه

سموم خشمش در هر زمین که می بوزد

بدل به آتش سوزان کند به خصم ، سپاه