ز حد شام و حلب تا به قندهاروهراه

شهی که روز به درگاه او غلام سپید

مهی که شام به خرگاه اوکنیز سیاه

گرفته صیت جلالش چو مهر عالمتاب

سموم خشمش در هر زمین که می بوزد

بدل به آتش سوزان کند به خصم ، سپاه

رباض ملکش از خرمی بود چو بهشت