دیوی بجسته از پی هول و مخاطره

خورشیدی عیان شود از ابروگه نهان

چون جنگیئی که رخ بنماید ز کنگره

رعد از فراز بام ، تو گوبی مگر ز بند

وآن رعد دور دست چو خنیاگریست مست

که او بی قیاس مشت بکوبد به دمبره

غم لشگریست میمنه اش رنج و خستگی