بهر شکست میمنه اش هست می، سره

وآن رعد دور دست چو خنیاگریست مست

که او بی قیاس مشت بکوبد به دمبره

غم لشگریست میمنه اش رنج و خستگی

برخیز و می بیار، که از لشکر غمان

نه میمنه به جای بماند، نه میسره

غم کودکیست مادر او رشک و بخل و کین