عطار سپس دکه به پهلوی خزینه

چون جمجمه مرده سی روزه دهد بوی

آن خوی که چکد از خم ابروی خزینه

سرگین گرو از عطر برد، گر بگشاید

با جبهه پرچین و لب عربده جویش

گرم و تر و چسبنده بود خوی خزینه

از لای کش احوال دل خسته او پرس