با جبهه پرچین و لب عربده جویش

آن خوی که چکد از خم ابروی خزینه

سرگین گرو از عطر برد، گر بگشاید

عطار سپس دکه به پهلوی خزینه

گرم و تر و چسبنده بود خوی خزینه

از لای کش احوال دل خسته او پرس

چون رنگ طبیعی پرد از روی خزینه