از لای کش احوال دل خسته او پرس

عطار سپس دکه به پهلوی خزینه

با جبهه پرچین و لب عربده جویش

گرم و تر و چسبنده بود خوی خزینه

چون رنگ طبیعی پرد از روی خزینه

پیکر شودش زرد به رنگ مگس نحل

هرکس که برون رفت ز کندوی خزینه