ویژه زآن روزکه شد پی سپر کعب وقصی

آسمان چون نگرد پهنه سبزش ، از شرم

روی درپوشد در ابر و برافشاند خوی

گرچه از فتنه ایام ، شکوهیش نماند

سلمی و می گر از این ربع و دمن باز شدند

آید از ربع و دمن بوی خوش سلمی و می

گرچه از حی بزرگان اثری برجا نیست