هر بامداد، اشک زنان یتیم دار

پرخواره مثقل است و خفیف است محتمی

خلق، از تو تیره روز و پریشان و در غمند

تو شب غنوده سرخوش صهبای در غمی اا

دارد بر آن گل رخ اطفال ، شبنمی

تا تو درون باغچه لختی به کام دل

بر یاسمین خرامی و در ضیمران شمی