بر یاسمین خرامی و در ضیمران شمی

هر بامداد، اشک زنان یتیم دار

دارد بر آن گل رخ اطفال ، شبنمی

تا تو درون باغچه لختی به کام دل

بنگریکی به کلب معلم ، که در هنر

چون تربیت پذیرد، یابد مقدمی

ای مرد بی هنر تو به نزدیک شرع و عقل