ز آباء خویش اگر تو فزون نامدی به قدر

کز دودمان گلشه ، یا نسل آدمی

کن سعی تا فزون ز نیاکان شوی به فضل

تا بخشدت ز نسبت آبا مسلمی

میدان که مر تو راست ز بوزینگان کمی

واقف نه ای ز دوزخ و فردوس ، تا تو باز

دایم به یاد آدم و حوا و گندمی