وی صبح کاذب ! از پس البرز بر میای

ای عصر، زرد خیمه تزویر برفکن

وی شب ، سیاه چادر انصاف ، برگشای

ای لیل مظلم ، از در فرغانه وامگرد

ای تیره شب ! به مژه غم، خواب خوش بباف

وی خواب خوش !به زلف امل ،مشک تر، بسای

من خود ، به شب پناه برم ،ز ازدحام روز