وی خواب خوش !به زلف امل ،مشک تر، بسای

ای لیل مظلم ، از در فرغانه وامگرد

وی صبح کاذب ! از پس البرز بر میای

ای تیره شب ! به مژه غم، خواب خوش بباف

من خود ، به شب پناه برم ،ز ازدحام روز

دو گوش و چشم بسته ز غولان هرزه لای

چون برشود ز مشرق ، تیغ کبود شب