چون برشود ز مشرق ، تیغ کبود شب

وی خواب خوش !به زلف امل ،مشک تر، بسای

من خود ، به شب پناه برم ،ز ازدحام روز

دو گوش و چشم بسته ز غولان هرزه لای

مغرب به خون روز کشد دامن قبای

زآشوب روز ، وارهم ،اندر سکوت شب

با فکرتی پریشان ، با قامتی دوتای