با فکرتی پریشان ، با قامتی دوتای

چون برشود ز مشرق ، تیغ کبود شب

مغرب به خون روز کشد دامن قبای

زآشوب روز ، وارهم ،اندر سکوت شب

چون آفتاب خواست کشد سر زتیغ کوه

چونان بود که بر سر من تیغ سرگرای

گویم شبا به صد گهر آبستنی ولیک