طمع کن ای ترش ار نه محال را مفزا

شکر شکر چه بخندد به روی من دلدار

به روی او نگرم وارهم ز رو و ریا

اگر بدست ترش شکری تو از من نیز

وگر گریست به عالم گلی که تا من نیز

بگریم و بکنم نوحه ای چو آن گل ها

حقم نداد غمی جز که قافیه طلبی