چندان دوصد ز دیده فشانم تو را، مزای

چون آفتاب خواست کشد سر زتیغ کوه

چونان بود که بر سر من تیغ سرگرای

گویم شبا به صد گهر آبستنی ولیک

ای تیغ کوه ، راه نظر ساعتی ببند

وی پیک صبح در پس که لحظه ای بپای

ای زردچهره صبح دغا، وصل کم گزین