مسعود سعد سلمان در آن بلندجای

اشکی نه و گذشته ز دامان سرشگ خون

بانگی نه وگذشته زکیوان فغان وای

بیتی به حسب حال بیارم از آنچه گفت

« گردن به درد ورنج مراکشته بود اگر

پیوند عمر من نشدی نظم جان فزای »

مردم گمان برند که من در حصار ری