ز بهر شعر و از آن هم خلاص داد مرا

وگر گریست به عالم گلی که تا من نیز

بگریم و بکنم نوحه ای چو آن گل ها

حقم نداد غمی جز که قافیه طلبی

بگیر و پاره کن این شعر را چو شعر کهن

که فارغست معانی ز حرف و باد و هوا