ای گوی خوش، درین خم چوگان چگونه ای

بودستی از نخست کج و هان به تیغ شاه

ای کج خرام ، راست بدین سان چگونه ای

چون راست رو شدی ، شهت از خاک برگرفت

بودی بسان دوزخ و گشتی بسان خلد

ای خلد پر ز حور و ز غلمان چگونه ای

ز آب عطای شاه چو رضوان شدی به روی