دمم فزون ده تا خیک من شود پرباد

تو آن دمی که خدا گفت یحیی الموتی

دهان گور شود باز و لقمه ایش کند

چو بسته گشت دهان تن از دم احیا

که تا شوم ز دم تو سوار بر دریا

مباد روزی کاندر جهان تو درندمی

که یک گیاه نروید ز جمله صحرا