کسی که روی تو بیند زخویش بی خبرست

تو ای نگار پریچهره از چه دل سپری

سپرکنی به رخ ماه حلقه زنجیر

برای آنکه کنی روزگار من سپری

چرا ز حسن خود ای ماهرو تو بی خبری

نظر به روی تو دل ها ز دست برباید

که آفت دلی ای شوخ و فتنه نظری