چرا ز حسن خود ای ماهرو تو بی خبری

سپرکنی به رخ ماه حلقه زنجیر

برای آنکه کنی روزگار من سپری

کسی که روی تو بیند زخویش بی خبرست

نظر به روی تو دل ها ز دست برباید

که آفت دلی ای شوخ و فتنه نظری

منم غلام خط مشک فام تو که بدو