گوش نکردند به فریاد تو

حیف تو گر بر رخشان بنگری

داشتی آن یاوه سخنشان به راست

از سر خوش قلبی و خوش باوری

بی شرفان از خری و از کری

گوش به دانا نکند آنکه هست

غره به نادانی و تن پروری