من عجب دارم از آن مردم که هم پهلو نهند

مال و نعمت در کنار و فضل و حکمت بر سری

بندگان بودند و شاگردان بر استاد طوس

زانکه بودش بر سخن سنجان دوران سروری

در سخن فردوسی فرزانه را با انوری

انوری هرچند باشد اوستادی بی بدیل

کی زند با استاد ی چو من ، لاف همسری؟