سر بر زند از نیلگوی عماری

آن بدعت کاورد ( ارد و یراف )

بنشست ز قرآن به سوگواری

رخ ، گفت بشو باگمیز چون مهر

فرمود نبی جای بول گاوان

دست وسر و پا شو به آب جاری

باز است در اجتهاد تا تو