روز بر قتل عزیزان ، پاچه را ور می کشی

ساغری کز جرعه نوشی هاش رانی عیب ما

گر به چنک آری تواش لاجرعه برسر می کشی

شب به عیب پاک مردان ، خامه را سر می کنی

بر دل کشور نشیند چون خدنگ زهردار

آه هایی کز ته دل ، بهر کشور می کشی

نیست گر مام وطن ماچه خر از بهرش چرا