در دو چشمش نوک خار آید همی

آنکه اندر راه او دادی دو چشم

گر تو را سویش گذار آید همی

راست پنداری که از دیدار تو

تا زرت در دست و زورت در تن است

آسمانت دوستار آید همی

چون زرت بگسست زورت هم نماند