سراسر گمان ست و او بی گمانی

حکیمی دگر گفت نبود جز از او

وجودی که از راستی ، «هست» ، خوانی

جهان با همه عرض و طول و نمایش

حکیمی دگر حسن عالیش خواند

که جوبای اوس بند ذرات دانی

دوان است هر ذره زی حسن مطلق