چو پرمایه شد سوی بالا گراید

زند گام هر ذره با ناتوانی

گهرها یک از دیگری مایه گیرد

شتابان درین عرضگاه امانی

که یابد ز گم گشته خود نشانی

فساد صور، هست از این ره ،که گوهر

پس از پیری و مرگ جوید جوانی