پس از پیری و مرگ جوید جوانی

چو پرمایه شد سوی بالا گراید

که یابد ز گم گشته خود نشانی

فساد صور، هست از این ره ،که گوهر

کمالیست ،در هر زوالی، نهفته

که با هر زوالی رهد جاودانی

لئیم ،از لئیمی ،حسود ،از حسودی