چه به از لذت هم صحبتی دانایی

دوش در تیرس عزلت جان فرسایی

گشت روشن دلم از صحبت روشن رایی

هرچه پرسیدم ازآن دوست مراداد جواب

آسمان بود بدانگونه که از سیم سپید

میخ ها کوفته باشد به سیه دیبایی

یا یکی خیمه صد وصله که از طول زمان