شد دژم جان من از نیرنگ آن چشم دژم

تا شدم با عشق آن ناپارسا یار آشنا

مهربان بودم ، به جان خود شدم نامهربان

پارسا بودم ، به کار دین شدم ناپارسا

شد دوتا پشت من از افسون آن زلف دوتا

از دل عاشق به عشق اندر درختی بردمد

کش برآید جاودان برگ و بر از رنج و عنا