شد دوتا پشت من از افسون آن زلف دوتا

مهربان بودم ، به جان خود شدم نامهربان

پارسا بودم ، به کار دین شدم ناپارسا

شد دژم جان من از نیرنگ آن چشم دژم

از دل عاشق به عشق اندر درختی بردمد

کش برآید جاودان برگ و بر از رنج و عنا

تن اسیر عشق اگرکردم غمی گشتم غمی