کش برآید جاودان برگ و بر از رنج و عنا

شد دژم جان من از نیرنگ آن چشم دژم

شد دوتا پشت من از افسون آن زلف دوتا

از دل عاشق به عشق اندر درختی بردمد

تن اسیر عشق اگرکردم غمی گشتم غمی

دل به دست یار اگر دادم خطا کردم خطا

چاره ی خود را ندانم من به عشق اندرکنون