که از خوبان نباشد جز نگاهی ملتمس ما را

درین تاریکی حیرت ، به دل از عشق برقی زد

مگر تا وادی ایمن کشاند این قبس ما را

بریدیم از شهنشاهان طمع در عین درویشی

اگر خواهی که با صاحبدلان طرح وفا ریزی

کنون درنه قدم ، زبرا نبینی زین سپس ما را

خداوندی و سلطانی به یاران باد ارزانی