بر خلایق چون دهد اعلان استقلال را

آن سر زلف سیه چیدی و از دامان خویش

دست کوته ساختی مشتی پریشان حال را

دولتی کافغان کنند از جور او خرد و بزرگ

سفله از فرط دنائت ایمن است از حادثات

هیچ مومن خون نریزد اشتر جلال را

از رقیب خرد ای دل در جهان غافل مباش