سینه ام زآه پیاپی چاک شد، کو آن طبیب

حق ز چشم خوب مهرویان نگهدارد مرا

مرک شاعر زندگی بخش خیال اوست کاش

این خموشی در شمار مردگان آرد مرا

کز تشفی مرهمی بر سینه بگذارد مرا

تا مگر تاثیر بخشد ناله های زار من

آرزوی مرگ حالی بسته لب دارد مرا