کز تشفی مرهمی بر سینه بگذارد مرا

مرک شاعر زندگی بخش خیال اوست کاش

این خموشی در شمار مردگان آرد مرا

سینه ام زآه پیاپی چاک شد، کو آن طبیب

تا مگر تاثیر بخشد ناله های زار من

آرزوی مرگ حالی بسته لب دارد مرا

شد امید از شش جهت مقطوع و نومیدی رسید