ترک کمین گشاده و شوخ کمان کشیده را

گر دو جهان هوس بود بی تو چه دسترس بود

باغ ارم قفس بود طایر پر بریده را

جز دل و جان چه آورم بر سر ره چو بنگرم

بلعجبی شنیده ام ، چیز ندیده دیده ام

اینکه فروغ دیده ام دیده کند ندیده را

خیز بهار خون جگر جانب بوستان گذر