دو نرگس نو ساخته اندر شب مهتاب

سیماب اگرم بارد به رخ عجبی نیست

سیماب روان شیفته باشد به زر ناب

دو چشم و جبین تو در آن زلف چه باشد؟

گربوسه به من بخشی دانی به چه ماند؟

مرغی که گه کشتن ، قاتل دهدش آب

ز اندوه شبانگاهی خود با تو چه گویم