بود ز مال یتیم آنکه ثروتی اندوخت

شکافتیم و دربدیم و سوختیم ز جهل

به زیب پیکر ما گر جهان قبایی دوخت

بود زخون فقیرآنکه شربتی نوشید

درین میانه بهارا نصیب رنجبر است

به هر کجا که ز بیداد آتشی افروخت